Met enige regelmaat droom ik wel eens dat ik met hem op een schaduwrijk terrasje zit. Ergens op een onmogelijke plek in Nederland, zodat we in het diepste geheim ongestoord kunnen beraadslagen over de oprichting van een nieuwe politieke stroming. Over de vraag wie er gezicht gaan geven aan die beweging, zijn we nog in de brainstormfase. Bij elk overleg komt dit agendapuntje wel even vluchtig voorbij, maar ook niet meer dan dat. Naarmate we verder komen met het schrijven van ons beginselprogramma, zal die personele invulling zichzelf wel aandienen, denken wij.

Tot nu toe is het hartverwarmend hoe snel we het eens zijn over een hele reeks aan onderwerpen, waarover onze teerling kleur op de wangen dient te krijgen. Een frisse kleur, want na ruim 12 jaar is ook Mark dringend toe aan een nieuwe uitdaging. Dus moet het iets worden wat zowel uitgesproken als ingetogen mensen tevreden stelt, zowel denkers als doeners, en bovendien herkenbaar is voor de zwijgende meerderheid in het land. Maar ook weer niet zo herkenbaar dat opstandige elementen er aanstoot aan kunnen nemen.

Initiatief

Eerlijk is eerlijk, het initiatief voor onze geheime ontmoetingen is vermoedelijk uitgegaan van mij, maar helemaal zeker is dat niet. Ook denkbaar is dat iemand uit mijn kringen Mark geattendeerd heeft op ontluikend gedachtengoed mijnerzijds. En dat hij puur bij wijze van recreatie het initiatief genomen heeft af en toe eens even bij elkaar te gaan zitten. Want ontspannend is het zeker, tot nog toe. We lachen veel en ik schep er genoegen in hem te omringen met het stukje comfort in de persoonlijke verhoudingen, dat hij de laatste jaren zo heeft gemist doordat er alsmaar op de man werd gespeeld.

Vandaar ook dat elke sessie begint met warm appelgebak met slagroom met daarop een toefje kaneel, want ergens had ik opgeslagen dat dit de favoriete traktatie was voor onze premier, die verder leeft als een monnik. Net als ikzelf, dus ook wat dat betreft zijn we zielsverwanten. Sommige monniken drinken abdijbier, wij houden het bij ambachtelijk appelgebak met cappuccino en een glaasje kraanwater.

Verademing

Zelfs het feit dat hij behoort tot de aanzienlijken in NL en ik tot de categorie gewone mensen, doet helemaal niets af aan de puike verstandhouding. In tegendeel, voor hem is het een verademing eens op basis van gelijkwaardigheid te keuvelen met iemand die rijdt in de kleinst denkbare auto, en daar erg gelukkig mee is. Terwijl het voor mij pure winst is me eindelijk eens te kunnen verbinden met een geestverwant uit de meer elitaire kringen. Meer dan eens heb ik afgelopen jaren moeten horen: ‘Je lijkt de broer van Mark Rutte wel…!’ Deze hoon verwees naar een zeldzaam geworden soort optimisme dat niet is stuk te krijgen, ofschoon het iedere grond lijkt te missen.

Aangezien twee soortgenoten eenzelfde taal spreken, zijn onze ontmoetingen zo relaxt. Zelfs mogelijke verschillen van inzicht worden razendsnel overbrugd dankzij een wederzijds gevoel van sympathie. Terwijl ik nog nooit op hem of zijn partij gestemd heb, en dat ook nooit zal gebeuren. Zoals hij niet op de mijne.

Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij zeggen dat het met de vroege versie van hem, vermoedelijk toch ietsje minder zou hebben geklikt. Ik doel dan op de Mark die in het begin van z’n premierschap soms zo hard moest lachen in de Tweede Kamer, dat je vreesde dat hij een toeval kreeg. Later pas kon ik zien dat het ontladingen waren van spanning, maar ik ben toch blij dat hij dat stuiplachen heeft afgezworen. Een dikke 4500 dagen premier zijn van een land waar zelfs met 21 fracties in de Tweede Kamer nog steeds niet iedereen zich gehoord voelt, is echt geen sinecure. Zelfs de meest geharde optimist loopt daar slijtage aan op en dat is bij Mark goed te merken. Gelukkig lacht hij nog steeds als daar aanleiding toe is, maar niet meer op die manische manier. Wijsheid komt met de jaren.

‘Schoolvriend’

Behalve dat onze ontmoetingen in uitgelaten sfeer verlopen zonder dat er ook maar één glas alcohol genuttigd wordt, is er tot nu toe niets uitgelekt van wat wij samen allemaal bespreken. Dat kan ook niet omdat er verder nog niemand bij betrokken is. Als we elkaar gaan zien zegt Mark dat hij een privé-ontmoeting heeft met een neef, die hem voorziet van nieuwe inspiratie. En ik zeg in mijn omgeving dat ik een oude schoolvriend heb ontmoet, met wie ik zo verschrikkelijk kan lachen. Aangezien ik altijd vrolijk thuis kom na zo’n opwekkende rendez-vous is er niemand die daarbij argwaan krijgt.

Inhoudelijk hebben we al zoveel voortgang geboekt, dat het soms onszelf een beetje benauwt. Want als we er eenmaal uit zijn, weerhoudt niets ons er meer van het nieuwe politieke kind in de wereld te zetten. Op dat moment zal Mark een besluit moeten nemen over zijn positie, want hij kan natuurlijk geen twee heren dienen. Vandaar dat we conclusies inzake het beginselprogramma soms wat vertragen door elkaar over en weer allerlei anekdotes te vertellen, die de toch al optimale sfeer nog verder verhogen.

Hoe dan ook, een héél klein tipje van de politieke sluier wil ik alvast wel oplichten, zodat zelfs de meest sceptische lezer misschien ergens in de verte toch een vage glimlach moet zien te onderdrukken.

Speerpunt

Ten eerste verwachten we dat onze politieke boreling veruit de grootste wordt, zodat we alleen D66 nodig hebben voor een ruime meerderheid in het parlement. Dat zal nog geen overbodige luxe zijn, omdat de complete boerenstand genationaliseerd gaat worden. Dat speerpunt van beleid zal, hoewel creatief, toch best even een dingetje zijn maar daar hebben we een prima oplossing voor. Het zit zo.

Alle boeren komen in loondienst van de staat, nadat ze schadeloos zijn gesteld voor hun investeringen. Het wordt een dik betaalde baan met 8 weken vakantie, zodat er nooit meer iets te klagen zal zijn. Hun werkgever wordt een uitvoeringsinstantie die samenvalt met een nieuw op te richten departement, namelijk het ‘ministerie van gebakken peren’. Dat is natuurlijk een werktitel maar wel eentje waar we samen veel lol om hebben. Het instituut wordt gehuisvest in de Achterhoek, zodat men zich ook daar eindelijk weer een beetje serieus genomen voelt door Den Haag.

Keuzemenu

Radicale elementen onder de boeren die zelfs dit aanbod afslaan, krijgen een keuzemenu voorgelegd. Ofwel een vorstelijke uitkoop met emigratieverplichting, ofwel toetreding tot een nieuw op te richten bataljon binnen de Nederlandse krijgsmacht. Vergelijkbaar met het Azov-regiment dat in Oekraïne maanden lang manmoedig stand hield tegenover een wrede overmacht. De boze voormannen krijgen de rang van kapitein of majoor en hoeven de rest van hun leven geen wegenbelasting meer te betalen. Zodat we we hen eindelijk weer eens opgeruimd zien lachen.

Hun dagelijks leven zal bestaan uit oefenen met zwaar geschut op Duitse heidevelden en het ontwikkelen van speciale tactieken om zo lang mogelijk verzet te bieden, mochten de Russen na Oekraïne nog goesting hebben om Nederland binnen te vallen. De mascotte van dit boerenbataljon wordt een briesende stier, en het herkenningsteken een boerenzakdoek op vlagformaat. Daarop prijkt die stier met achter zich twee gekruiste hooivorken van roestvrij staal, zodat de leden van dit bataljon zich kunnen presenteren als gevreesde mannetjesputters. Hun werkweek wordt afgesloten met een happy hour en gratis barbecue.

Dat moet genoeg zijn denken Mark en ik, om het hele vraagstuk van opstandige boeren voor eens en altijd op te lossen. Wie het perenministerie precies moet gaan leiden, daar zijn we nog niet uit. Maar dat de naam van Herman Finkers is gevallen, is iets wat ons nu al blij maakt.

Tekst: Huib Korver

Copyright 2022 © Huis van Verwondering