Wanneer over 10 jaar in oktober een groepje toeristen met hypersonische snelheid onderweg is voor een late herfstvakantie naar Mars, zit er in die raket vast een kalende zakenman die zich beklaagt dat het lijkt alsof het zoveel langzamer gaat dan vorig jaar. Om zich daarna in een flits te realiseren dat hij tot overmaat van ramp vergeten is z’n QR-pas inzake covid-27 in te pakken.“Stomkop…!” roept zijn dertig jaar jongere vriendin, die naast hem zit te bladeren in ‘De Linda’. “… dan kom je dus niet binnen daar, hele reis voor niks…!” Waarna de beteuterde babyboomer vertwijfeld zal uitroepen: “Tjeee, dat heb ik weer….! Stem ik al 20 jaar op Geert, hebben ze dat rotding nòg steeds niet afgeschaft!”

Pleziertripjes naar Mars zullen tegen die tijd even vanzelfsprekend zijn als een midweekje Sallandse Heuvelrug. Waar Hennie van der Most alsdan een ondergronds casino heeft gebouwd in een voormalige aardgasbuffer. Op 200 meter diepte, maar wel met vloerverwarming. Zodat niemand last krijgt van koude voeten aan de fruitautomaat. En wie daar bij een spelletje roulette onverhoeds de jackpot wint, wordt in een capsule via een zilveren mijnschacht volautomatisch afgeschoten tot 3 kilometer boven het aardoppervlak. Zodat de adrenalineproductie een beetje gelijke tred houdt met de ontstane euforie. Om daarna kalmpjes aan een vergulde parachute naar beneden te dwarrelen. Tevreden nippend aan een glaasje Duitse champagne uit Hennies eigen privévoorraad.

Horloges

Overigens worden bij vertrek naar Mars alle horloges preventief 17 uur vooruit gezet, zodat een fikse jetlag tijdens het ruimtereisje nog enigszins draaglijk blijft. De maximum leeftijd voor passagiers op deze vlugge pendeldienst zal 90 jaar zijn, mits men geen pacemaker draagt. Omdat storing van boordcomputers kost wat kost moet worden voorkomen. Het beste, ook voor jongere avonturiers, is om aan boord een stevig dutje te doen. Zodat het lichaam niet overbelast raakt. Want de ijzige kou op Mars hakt er al genoeg in.

Pas halverwege het uitstapje wordt een licht verteerbaar hapje geserveerd, bestaande uit 3 kikkererwten en een stronkje broccoli op een bedje van spinazie. Voor triatlonatleten en mensen met eiwitallergie zal een dieetversie beschikbaar zijn van dit toch al zoutarme menu. En voor wie zich onverhoopt verslikt in een groot geschapen erwt, is er natuurlijk altijd een glaasje mineraalwater onder handbereik.

Zelfreflectie

Onderuit gezakt in een hoekje op de achterste rij in een poging zo min mogelijk op te vallen, zitten twee oud-politici zich in te lezen in de jongste RIVM-cijfers. Voor het eerst zullen zij vanaf Mars een mediaconferentie geven, waarin ze hun aardse beleid van 10 jaar geleden nog eens toelichten. Juist voor iedereen die het destijds niet helemaal begrepen heeft. In ‘Heel Holland Moppert’ was geen uitspanning meer te vinden die het aandurfde het illustere tweetal nog een podium te bieden, gelet op hun status van politieke melaatsheid. Behalve dan onder een parasol in een theetuintje op zandplaat Griend. Maar daar was nog altijd slecht bereik, zelfs voor het G8-netwerk van KPN. Bovendien schiep Mars de juiste afstand voor voldoende zelfreflectie van zo’n gewetensvolle terugblik, dacht Mark.

Clownsschoenen

Hugo betwijfelde dat mechanisme, maar wilde ook niet altijd dwars liggen. Sinds hij z’n op ‘s lands koning geïnspireerde protestbaard netjes had afgeschoren en zijn oubollige clownsschoenen aan de wilgen gehangen, werkte hij hard aan z’n publieke comeback. Want na hun gedwongen aftreden in het ultra korte kabinetje Rutte-4 (“een vluggertje”, zoals hij en Mark het studentikoos noemden), werd dat hoogste tijd vond hij. Immers al na 3 weken waren ze gestruikeld over de geheime verkoop van 2 door Defensie afgeschreven reddingsvlotten aan België. Nee, dan beleefde hij betere herinneringen aan Rutte-5, waarin hij tenminste nog een halfjaartje lustig aan de coronaknoppen had mogen draaien. Totdat de zoveelste scheuring binnen het CDA een definitief einde had gemaakt aan zijn ministerschap. En dat van Wopke, die stille, die zich altijd gedekt hield als het spannend werd. Waarna die vermaledijde Omtzigt schielijk was teruggekeerd in de moederschoot van de christen-democratie en daar furore maakte.

IJsmuts

Links voor in het toestel zat Gerrit Hiemstra met een ijsmuts diep over zijn oren, te turen op zijn zakcomputer. Hij probeerde zich te concentreren, want sinds de mens had voet gezet op Mars, stond het poolklimaat daar onder grote druk. Gerrit studeerde op een lezing die hij ging geven over de fatale afkoeling van de rode planeet en de epidemische vormen die vooral Nederlands zwerfvuil daar inmiddels had aangenomen. Collega Munneke zou zich voortaan bezig houden met de opwarming van de aarde, hijzelf met de afkoeling van Mars. Tot die taakverdeling hadden ze bij de meteorologische redactie van het journaal gezamenlijk besloten.

“Over een halfuurtje naderen we onze bestemming”, klonk het monter door de speakers van de cabine. “Wil iedereen zijn of haar zuurstofmasker goed controleren, zodat we aanstonds zo snel mogelijk van boord kunnen. Dank u.”

Kroost

Hugo greep routinematig onder zijn stoel, want hij had dit uitstapje al vaker gemaakt wanneer hij alle aardse gedoe rond zijn persoon eens even spuugzat was. “Moet je kijken”, stootte Mark hem met z’n elleboog aan. Op z’n smartphone toonde hij de laatste kiekjes van zijn kroost. Een allerliefste kleutertweeling met schattige roze mutsjes op, en een vroegwijs jochie van alweer zes. Met achter hen een altijd stralende Sophie…!

De vrouw van zijn dromen, die hem door zoveel politieke crises had heen gesleept, voordat hij haar eindelijk had durven bekennen dat hij eigenlijk al van meet af aan voor haar was gevallen. Jawel, ondanks haar heimelijke sympathieën voor Groen-Links. Zelf had  hij als jonge liberaal ooit gepleit voor Groen-Rechts, terwijl links en rechts volgens hem antieke begrippen waren uit de 20ste eeuw van Joop den Uyl. Dus dat kon allemaal geen punt meer zijn. En tja, dat is echt ook héélemaal Mark, wist Sophie inmiddels. Het kan even duren en hij neemt z’n tijd. Maar als hij eenmaal is ontketend, laat hij er geen gras meer over groeien.

Dat alles flitste vanmorgen door me heen, toen ik mijn klok opgewekt een uurtje achteruit zette. En handenwrijvend dacht: leve die heerlijke wintertijd…!

Tekst: Herbert van Weerdenburg