‘Laat de complothonden maar blaffen, de karavaan der constructieven trekt moedig verder. Laat alle trollen, pluggers en leugenaars van nepfeiten zich maar wentelen in de giftige elixer, waarin ze uiteindelijk erbarmelijk zullen verdrinken. Laat de malafide twitteraars en andere zwendelaars in praatjes maar blijven proberen de poten onder de Nederlandse rechtsstaat weg te zagen, ze zullen opzichtig falen en worden vervolgd. En laat het zorgvuldig beraamde sloopwerk van sluwe dealers in angsten, die de parlementaire democratie willen verkwanselen, maar aan het licht komen.’

Zo ongeveer had mijn reactie kunnen luiden op de verwording van Prinsjesdag tot orgastisch klaagparadijs. Ware het niet dat ik hoegenaamd geen aanvechting voelde wie dan ook te verdedigen, of aansprakelijk te stellen. En ware het ook niet dat ik nog nooit op Mark Rutte heb gestemd en nimmer in die verleiding zal komen, omdat ik zijn hele palet aan neoliberale misvattingen al verwerp sinds hij het licht zag als VVD-puber. Net zoals ik op géén van de drie andere coalitiepartijen mijn stem ooit zal uitbrengen.

Ik had dus dat citaat voor m’n rekening kunnen nemen, ware het niet dat het geen enkel persoonlijk belang dient om alles wat in zichzelf goedwillend en van waarde is, hoe gemankeerd soms ook, te verdedigen tegen een monsterverbond van zoveel naïviteit en zoveel moedwillig kwaad. Omdat dat laatste van nature uiteindelijk zichzelf wel ten gronde richt. Dat mist nooit, zelfs wanneer niemand daarbij behulpzaam is.

Knullig

Tenzij, jawel tenzij ik bespeur dat het verweesde en murw gebeukte overweldigd dreigt te raken, zodat ik wel bij moet bijspringen om haar te behoeden voor moord met voorbedachte rade. Maar daarvan was gelukkig niet echt sprake deze week, daarvoor waren de aanvallen toch te knullig. Dus doe ik er liever maar een comfortabel zwijgen toe.

Net zoals de zwijgende meerderheid van constructieven in dit land oorverdovend stil blijft, tot het te laat kan zijn om nog te kunnen spreken in vrijheid. Luid en duidelijk van opvatting te zijn dat de ziekelijke fixatie op ons materiële geweeklaag een perfecte dekmantel is om de hoopgevende essentie van het menselijk bestaan, opnieuw te blijven ontkennen. Een bestaan en tijdgeest, vergiftigd door een collectieve leukemie aan eigen innerlijke onvrede, die massaal gekoesterd wordt als heilige graal. Een nepgraal, dat wel.

Tekst: Hein Pama

De auteur is trendwachter.

Copyright 2022 © Huis van Verwondering