Ik steun de boeren onvoorwaardelijk, dat wil zeggen desnoods tot de dood er op volgt. Duurzame en biologische boeren welteverstaan, want zij zijn die kwalificatie waardig. Al die 2500 boeren die afgelopen dertig jaar grote persoonlijke offers hebben gebracht voor omschakeling van macabere veeteelt naar eerlijk boeren met hart en ziel. Die ware boer bedoel ik.

Onder macaber boeren versta ik gemakshalve een grootschalige, industriële benadering met als voornaamste drijfveer zo snel mogelijk rijk worden. Over hoe dat bedrijfsmodel in elkaar zit, kun je lang en breed redetwisten, maar in essentie gaat het om zoveel mogelijk winst maken met lak aan de natuur, het milieu en dierenwelzijn. O ja, en aan mens en dier die in diezelfde natuur overleeft, woont en recreëert.

Lekkerder

Ik steun dus duurzaam boeren tot ik er bij neerval. Al die boeren die dag-in-dag-uit in de weer zijn voor mijn biologische kaas, boter, koffiemelk en biologische (vanille)yoghurt. En voor de productie van grondstoffen die anderen weer gebruiken voor m’n biologische pindakaas, rijstwafels, beschuit en andere gezonde liflafjes. Elke week in de supermarkt breng ik bij de kassa een kleine lofzang aan al die bio-weelde, zodat ook de kassière in de verleiding komt het zelf eens te proberen. Soms betaal ik ietsje meer, meestal minder, want biologisch is inmiddels vaak goedkoper dan producten met ingrediënten uit vee-fabrieken. Lekkerder was het altijd al.

Daarnaast beschouw ik mezelf als onbezoldigd ambassadeur voor alle biologische telers, door hun overheerlijke tomaatjes, komkommers, paprika’s en bananen te consumeren. Niets leuker dan een blinde proeverij doen met vrienden die nog “niet helemaal” overtuigd zijn. Immers, ook de meest sceptische fijnproevers vallen geheid voor het biologische tomaatje. Eenvoudig omdat het rustig tijd kreeg om te rijpen en niet murw gespoten werd met gif. Zo kan een originele tomaat dus smaken.

Gepassioneerd

Ooit leerde ik dat het zinloos is om tegen van alles te zijn, maar dat het beter helpt om alles waar je voor bent, gepassioneerd te steunen. Dat begon al in de jaren ’80 toen wij via onze kerk zoveel mogelijk koffie naar binnen werkten, geproduceerd voor Solidaridad, later Fairtrade. Eerlijke handel was het, want die boeren kregen een fatsoenlijke prijs voor hun koffiebonen, terwijl de groot-grutters uit Joure slapend rijk werden dankzij een soort slavenarbeid op hun verre plantages. Deze eerlijke koffie lacht ons nu gelukkig toe in alle supermarkten.

Daarnaast steun ik met heel m’n hebben en houden alle Oekraïense graanboeren, die er voor zorgen dat er dit jaar in Afrika minder mensen zullen verhongeren. Hoe ik dat doe blijft geheim, immers je moet de vijand nooit wijzer maken dan die van nature is. Al op de middelbare school leerde ik dat er voor één kilo vleesproductie wel zeven kilo graan nodig was. Conclusie: productie van graan voedt veel meer monden, is beter voor het milieu en ontmoedigt de in omvang mateloos groeiende vee-stapel per boer. Dat woord zegt in dit verband genoeg.

Waarden

Het zal wel zijn dat ik ben opgegroeid in de idealistische jaren ’60 en ’70 met een pakket morele waarden dat ikzelf zo’n beetje bij elkaar scharrelde. Overstapte van de pragmatische KVP van m’n voorouders naar de principiële PPR van Bas de Gaay Fortman, en later langdurig landde bij een solidariteitspartij die nu wegkwijnt in de oppositie. Zoals het veel zegt dat ik sinds de jaren ’80 nooit meer getankt heb bij Shell, vanwege diens hardnekkige steun aan het apartheidsregime in Zuid-Afrika. Dezelfde olieboer die bekend maakte dat vorig kwartaal 11,3 miljard winst gemaakt werd, mede op benzinekosten van al degenen die nu een omgekeerde vlag hebben hangen.

Tenslotte  steunde ik als twintigjarige éénmalig het verzet tegen kernwapens in Nederland door schuchter mee te lopen in een demonstratie rond een kazerne. Al sinds de genocide in Srebrenica ontdekte ik dat sommige idealen achteraf bezien niet houdbaar blijken, want te naïef. Met dank aan Mient Jan Faber (toen IKV), die een vergelijkbaar proces doorliep.

Onverbiddelijk

Sindsdien bepleit ik met vuur de sterkst mogelijke krijgsmacht, die onze democratie kan beschermen tegen een wrede tsaar in het Oosten. Ook wanneer alle belastingen in Nederland daarvoor met 2 procent omhoog moeten en het nodig is weer Amerikaans wapentuig op te slaan op Nederlandse bodem, steun ik onze militairen onverbiddelijk. Ferme afschrikking heeft achteraf gezien goed gewerkt, en zal dat blijven doen voor hen die alleen die taal verstaan.

Voor de volledigheid kan ik melden dat ik zelfs de tabaksboeren in verre landen onvoorwaardelijk steun, door dagelijks gebruik te maken van de hoogwaardige kwaliteit van hun geurige Sumatrabladeren. Al drink ik geen alcohol en leef ik als een monnik, afzien van alle geneugten des levens is strijdig met dat andere levensmotto: ‘Alles met mate, behalve genieten’.

Tekst: Herbert van Weerdenburg

Copyright 2022 © Huis van Verwondering