Vandaag werd ik getroffen door een nieuw begrip: “oogstraming”. Een ruwe schatting van de opbrengst in de akkerbouw. Kort en goed: de oogst van aardappelen, suikerbieten en uien lijkt flink tegen te vallen, berichten media op deze laatste dag van oktober. De alarmerende boodschap komt als “voorwaarschuwing”. Want pas in januari wordt bekend hoe het precies heeft uitgepakt. Aldus het centraal bureau voor de statistiek.

Het waarom van deze jobstijding begrijp ik niet. Want als de oogst inderdaad tegen valt, is daar helemaal niets meer aan te doen. En als het betekent dat de prijs van de gewassen tijdelijk omhoog gaat, is dat eveneens een voldongen feit. Berusting of acceptatie is dus hier het enige antwoord. Wie er precies gediend is met dit soort nieuws, ik weet het niet. Bovendien kan ik me herinneren dat de oogst afgelopen jaren oneindig veel groter was dan voorzien. Dus laten we eerst de meevallers en tegenvallers eens even tegen elkaar wegstrepen, voordat er paniek ontstaat. Want in paniek raken kan altijd nog.

Migraine…

Misschien is het belangrijker ons te realiseren dat er altijd tenminste twee brillen zijn om te kijken naar de realiteit. De ene bril is die van het eeuwige Tekort. Eeuwig, want met die bril op is er nooit voldoende. Waarbij de focus ligt op onze angst voor wat (tijdelijk) misschien ontbreekt. Deze bril leidt veelal tot misselijkheid, migraine, of afgunst. Soms tot alledrie tegelijk, maar in elk geval tot een slecht humeur.

Een andere bril die we op kunnen zetten is die van het Genoeg. Dit montuur zit een stuk prettiger, want stemt ons vooral dankbaar voor wat we allemaal wel hebben. Uit vele onderzoeken blijkt dat mensen die zich hebben aangeleerd een Genoeg-bril te dragen, een stuk plezieriger leven. Alles staat of valt hier met onze bereidheid om goed te leren zien. Kijken we met chagrijn naar wat ontbreekt in ons leven? Of kijken we liever naar de overvloed die ons altijd omringt. Tenminste, als we er oog voor leren hebben. Het antwoord bepaalt de frustratie of innerlijke vrede die we zullen ervaren met wat is in het Nu.

Paardenbloem…!

Al langer probeer ik mezelf te oefenen in beter zien. En dus zag ik vandaag op onze fietstocht maar liefst tientallen Paardenbloemen in berm en grasland. Sowieso al mijn lievelingsbloem, tesamen met de Zonnebloem. En dus ben ik even afgestapt, omdat ik m’n ogen bijna niet kon geloven. Hoe gelukzalig: Paardenbloemen…! Lente met ingang van november. Maar in elk geval een royale toegift van dit schitterende en schromelijk onderschatte, gele prachtbloempje. Die ik zo bewonder vanwege haar volmaakte eenvoud, schoonheid, en gave om op bijna elke denkbare plek tot bloei te komen. Hoe schraal of onmogelijk de bodem ook is. De Paardenbloem stelt nooit voorwaarden aan haar groei en bloei, maar gelooft onvoorwaardelijk in haar eigen kracht. Precies dat kan me ontroeren. Ze is de bloem van het Genoeg.

Zeker, onze ratio kan analyseren waarom er in de derde Herfstmaand ineens Paardenbloemen of zoveel kastanjes zijn. Op zoek naar biologische verklaringen. De natuur zou door de droogte van de voorbije zomer, diep in haar genetische reserves tasten om er voor te zorgen dat ze komend jaar wel overleeft. Kan best zijn. Maar geen verklaring komt zelfs maar in de buurt van mijn gevoel van verwondering. Paardenbloemen in november. Wat een feest!

HvW