Het allerfijnste van op vakantie gaan is en blijft toch altijd het moment van thuis komen. Als kind kon ik me al mateloos verheugen op de thuisreis. Na een paar weken onder de zinderende Spaanse zon, telde ik de dagen af voordat we vertrokken naar huis…! Gedurende de terugreis van drie dagen was ik in gedachten al ver vooruit, namelijk thuis. Als het dan eindelijk zover was, kon ik mijn geluk niet op. Alles in dat huis dat op ons had gewacht, leek zo anders en fris. Vertrouwd en toch zo nieuw. Alsof ik diezelfde plek ervaarde met nieuwe ogen.

Pas veel later las ik een diepere doordenking van dit fenomeen, onnavolgbaar opgeschreven door Godfried Bomans. Van Bomans was overigens bekend dat hij nergens liever was dan thuis. Huiselijk ingesteld heette dat toen nog, een woord dat ik tot voor kort lang niet meer had gehoord. Op het oog een beetje vreemd voor iemand die met zoveel ogenschijnlijk gemak tal van podia betrad. En die een graag geziene gast was in televisie- en radioprogramma’s. Met zijn sublieme en milde humor, wist hij miljoenen mensen helpen relativeren. Want als er iets is wat de realiteit van het dagelijks leven kan relativeren, is het wel humor.

Ont-spannen

Die vermeende tegenstelling tussen Bomans die dolgraag in de spotlights stond, maar eigenlijk nergens liever was dan thuis, is merkwaardiger dan het lijkt. Want ieder mens in deze tijd kent de neiging om zich te richten op de buitenwereld en alle spannende prikkels, verleidingen en beloningen die daar wachten. Zoals de meesten van ons ook die andere behoefte goed kennen. Namelijk het verlangen om in alle rust in onze eigen veilige omgeving te kunnen zijn en daar weer te ont-spannen.

Dualiteit is het oer-principe waarop deze schijnbare tegenstelling berust. Het betekent dat niets blijvend kan bestaan, zonder zijn of haar tegendeel. De hele schepping is op alle niveus doortrokken van deze dualiteit. Dat op heel basaal niveau al tot uitdrukking komt in elke inademing, die onherroepelijk gevolgd wordt door een uitademing. Zoals elke actieve inspanning vroeg of laat gevolgd wordt door behoefte aan ontspanning en rust.

Organischer

Ooit is er een tijd geweest waarin mensen zoveel organischer leefden als in deze 21e eeuw vaak mogelijk lijkt. Veel meer dan wij nu, waren onze voorouders zich bewust van die simpele duale ordening, die in alle facetten van de schepping aanwezig is. En daarom leefden zij daarnaar, in eenvoud en harmonie. Hun leven stond niet stijf van de spannende en verslavende prikkels, omdat ze anders geen vreugde meer konden voelen. En dus kenden zij nog de verrukking van onbekommerd op een bankje zitten in de lentezon. Daaraan genoeg hebben. Om volop te genieten van hun kippen, de bloemen en de vogels, die hun lied luidkeels zongen. Kalm, ongestoord door drukke agenda’s en bliepende schermpjes, konden zij nog opgaan in het moment.

Zielenreis

Het belang van langzamer leven, onze ziel is dat nooit vergeten. Eeuwen geleden was er een man die ineens het gevoel kreeg dat hij zijn ziel was kwijt geraakt. En dus sprong hij op zijn paard, om overal waar hij maar kon komen te zoeken naar zijn ziel. Koortsachtig galopeerde hij dagen lang voort, omdat hij besefte dat hij het meest kostbare in zijn leven was verloren… Maar waar hij ook zocht, op heuvels en in dalen, nergens vond hij ook maar een spoor van zijn ziel. Totdat hij uiteindelijk finaal uitgeput was geraakt van zijn intense speurtocht. Zodat hij langs een zandpad van zijn paard gleed, en onder een boom in slaap viel. Het was een eindeloos diepe slaap, die over hem kwam. Drie dagen en nachten achtereen lag hij daar roerloos, zonder te ontwaken.

Op een goed moment werd hij heel langzaam maar zeker wakker, dankzij het felle zonlicht op zijn gezicht. Nadat hij was gaan zitten en de slaap een beetje uit zijn ogen had gewreven, keek hij verbijsterd om zich heen. Want hij had geen flauw idee meer waar hij was beland. Met zijn hand boven zijn ogen, tuurde hij in de verte, in de richting vanwaar hij gekomen was. Aan de horizon zag hij een klein stipje, dat tergend langzaam groter werd, naarmate het in zijn richting bewoog. Pas toen het steeds dichter bij kwam, en uiteindelijk vlak voor hem stond, herkende hij haar in een flits. Het was zijn trouwste metgezel, zijn ziel…! Die glimlachend voor hem stond. En die al die tijd nodig had gehad om hem eindelijk in te halen. Terwijl de tranen hem over de wangen rolden van geluk,  stond hij op en omhelsde in diepe ontroering zijn eigen ziel.

Pauze….

Als de gedwongen pauze van bijna twee maanden lang iets heeft gebracht, is het wel dat een langzamer leeftempo ons mensen zoveel gelukkiger kan maken. Alleen al omdat het voorkomt dat we ongemerkt de verbinding met onze ziel verliezen. Want onze ziel is het innerlijk baken dat we een leven lang in ons mee dragen. Onze diepste essentie, die altijd opnieuw herinnert aan wie we wezenlijk zijn. Namelijk een bezield wezen.

Van voor onze geboorte tot na ons aardse leven, huist de ziel onafgebroken in ons. In volmaakte dualiteit met ons bewustzijn zorgt ze er voor dat we ons altijd blijven herinneren wie we in essentie eigenlijk zijn. Voortgekomen – ooit – uit het onpeilbare mysterie dat Leven heet. En dus bezield met pure liefde vanuit de onnoembare en oneindige Bron van onvoorwaardelijke Liefde.

Tekst: Herbert van Weerdenburg