Eindelijk is het zover, de Herfst is begonnen! Hoewel elk seizoen z’n bekoring heeft, heb ik dit jaargetij toch het meeste lief. Het is alsof de factor Tijd nu merkbaar terug schakelt. Langzaam aan vertraagt. De natuur blaast uit, laat los en komt tot rust. Na een lange uitbundige Zomer die veel bracht maar niet van wijken wist. In oktober hernemen alle biologische processen hun organische loop. Zowel in mens als natuur, want in oorsprong waren we nooit gescheiden. Altijd één. De Herfst helpt daarbij en harmoniseert. Waar de Lente activeert en versnelt, daar temporiseert het najaar. Het vat ons leven samen.

Al sinds augustus kijk ik heimelijk uit naar die heerlijke Herfst. Naar de overweldigende kleurenpracht in het herfstbos, die telkens opnieuw verrast en verwondert. Naar haar vriendelijke temperaturen, het andere Licht en de aardegeuren. En ja, ik verheug me op het hoogseizoen van wind en stormen. Want wat hou ik toch van wind. Het enige element dat zich onttrekt aan onze ogen. Zon, aarde en water kunnen we zien, maar niet de wind. Hoe harder het waait, hoe meer in mijn element. Niets verrukkelijker dan gierende windvlagen rond het huis, kletterende regen tegen de ruiten, bomen en lantaarnpalen, die zachtjes staan te wiegen. Alsof de intensiteit van een lange Zomer er niet meer toe doet. Met kracht wordt weggeblazen.

Is er stormachtige wind op komst, dan ontstaat een lichte opwinding. En ga ik het liefst een bos in, of rijd naar de zee. De Waddenkust, precies daar waar land en zee elkaar omhelzen. Naar de pier, waar de veerpont eeuwig aanmeert en vertrekt. Zelf al lang vergeten of hij gaat of komt. Eindeloos heen en weer drijft, op zoek naar z’n bestemming.  Daar waar ik helemaal kan opgaan in de kracht van die onstuimigheid. De loeiende wind, die alles in beweging zet en schoon blaast, schuimende golven over de kade. Een hemels genoegen. Eind oktober speelt de wind alvast haar prelude. November wacht geduldig tot alle registers open gaan. Eindelijk vrij spel voor de Wind…!

Groot cadeau dat de Herfst ons brengt, is haar begroeting van de Wintertijd. Die vertrouwde, organische tijd, die rustig door tikte, terwijl wij onszelf een uur vooruit haastten. Het nodeloos forceren van ons bioritme behoort voorlopig weer tot het verleden. Heb sterk het gevoel dat veel mensen in dit jaargetij zoveel meer op hun gemak zijn, dan met die opgewonden Zomertijd. Die zoveel van ons wil, vraagt en moet. Altijd hijgerig roept: “Kom op, haal alles uit het leven…!”

Nu de klok ons niet meer opjaagt, ontstaat er weer Rust. En komt alles langzaam terug in harmonie. Kalmer, evenwichtiger. Minder jachtig, minder moeten. Maar meer mogen en genieten.

Wees welkom, heerlijke Herfst!

HvW