Januari is alweer bijna voor de helft verstreken. Nu het stof van alle intensiteit rond Kerstdagen en Jaarwisseling is opgetrokken, komen we terug bij onze dagelijkse en wekelijkse routines. Bij al die dingen waarmee we door het jaar heen ons leven vullen. Mensen gaan weer op in de gewone, alledaagse gang van hun leven. Voor sommigen is het heel plezierig om na de intensieve decembermaand eindelijk terug te komen in bekende en vertrouwde ritmes. Dat kan zelfs aanvoelen als een verademing.

Voor anderen is het juist deze eerste wat onwennige fase van het nieuwe jaar, die allerlei onbestemde gevoelens naar boven brengt. Of we het leuk vinden of niet, elk Nieuw Jaar bepaalt ons tenminste onbewust bij vragen over de zin van ons leven. Goede voornemens bijvoorbeeld, hebben alles te maken met het zoeken naar zin en vervulling. Ze maken duidelijk dat er behoefte is aan een nieuwe start, waarin we oude gewoonten en gedragsroutines achter ons laten. Omdat ze niet meer bijdragen aan het levensgeluk dat ieder mens van nature altijd zoekt. Bewust of onbewust. Of omdat ze in de weg staan waarnaar ons diepere verlangen uit gaat.

Vervulling…

Het aanbreken van een Nieuw Jaar herinnert ons ergens ook altijd aan onze eindigheid. Onze aardse sterfelijkheid. Zeker naarmate we ouder worden zijn dit noties waar iedereen wel eens over nadenkt. Juist met het aanbreken van een nieuw jaar, trekt dit besef onwillekeurig aan mensen voorbij. In meer of mindere mate, afhankelijk ook van het bewustzijn waarmee we ons Leven van dag tot dag leven. De tijd die ons ter beschikking staat hier op aarde, is niet eindeloos. Juist daarom is het extra van belang om binnen die beperkte tijd te komen tot de essentie van wat ons ten diepste beweegt. Wat maakt ons werkelijk blij…? Waar ontstaat echt een gevoel van diepe voldoening en vervulling…? Hoe vaak komt het eigenlijk voor dat we tot in al onze vezels voelen en weten: “JA…! Precies dit is ten diepste waarin ik volledig samenval met wie ik eigenlijk Ben. Hiervoor lééf ik.”

Afpellen…

Goede voornemens, het maken van plannen, kunnen een eerste aanzet zijn om uiteindelijk dichter bij onze verborgen Kracht te komen. Maar ze schieten hun doel voorbij, wanneer we niet bewust bereid zijn ook de weg naar binnen te gaan. En daar het innerlijke werk te doen, dat nodig is om onszelf te bevrijden van al datgene wat verhindert eindelijk volledig ons-Zelf te accepteren zoals we eigenlijk zijn. Van nature. Dat ‘werk’ is niets anders dan geduldig alle lagen in onszelf afpellen, die onecht zijn. Alles wat gebaseerd is op aangeleerd gedrag en conditionering. Dus wat ons remt, vertraagt en blokkeert om zo te kunnen bloeien, zoals we ten diepste bedoeld zijn.

Afpellen gaat om het terug vinden van onze diepste kern. Die vaak onder dikke lagen stof en vuil is geraakt, door alles wat ons gevormd en misvormd heeft op onze levensweg. Bij dat afpellen gaat het, zoals dat in sommige tradities wordt genoemd, om het vinden van iets wat onnoemelijk kostbaar is. De Pot met Goud, aan het einde van de regenboog. De Schat van ons bestaan.

Kiezen voor bewust-Zijn

Het is niet nodig te wachten op een ingrijpend moment in de tijd, waarop we ruw worden wakker geschud. En ons ineens scherp bewust worden van de urgentie het roer om te gooien. Alsnog te kiezen voor een leven vanuit bewustzijn, dat gericht is op innerlijke groei. Want het is onze diepste bestemming als Mens, onszelf te ontwikkelen. Een leven lang. Dat betekent heel eenvoudig: afleggen wat niet (meer) bij ons hoort. Los laten wat belemmert onszelf te omarmen in onze werkelijke kracht. Paradoxaal genoeg begint dat proces altijd met acceptatie van onze diepste kwetsbaarheid.

Ieder mens wordt geboren met een palet aan talenten en gaven. Met als uitdrukkelijke bedoeling die gaandeweg tot ontplooiing te brengen. Die talenten maken ons volstrekt uniek in onze individualiteit. Maar wat we allemaal gemeen hebben is een oermenselijk verlangen ons gehoord en gezien te weten. Zowel in onze kracht als kwetsbaarheid. Voor iedereen geldt dat dit verlangen tot vervulling zal komen, zodra we kiezen voor de weg van het Hart.

Hulpmotor…

De ratio heeft de mensheid veel vooruitgang gebracht, zeker. Maar diezelfde overwaardering voor het rationele heeft er ook voor gezorgd dat we zijn gaan geloven in de illusie dat ons denken onze voornaamste krachtbron is. Daarmee is de grootste vergissing ontstaan, sinds de mens op aarde leeft. Want het denken is niets anders dan een hulpmotor, die ons helpt over-leven. Terwijl het juist de diamant van ons voelend vermogen is, die de poort opent naar werkelijk geluk en vervulling. Weer durven voelen, betekent bewust kiezen, telkens opnieuw, voor een hart dat Open staat. Als sacrale Bron van waaruit een oneindige stroom liefde moeiteloos kan uit gaan en weer terug komen.

Want liefde beweegt altijd cyclisch. Wat uit gaat, komt vroeg of laat weer terug. Liefde raakt nooit op, is onuitputtelijk beschikbaar en neemt alleen maar toe. Absoluut, er is moed voor nodig om die weg van het hart te gaan. Maar geen enkele andere weg geeft meer vervulling, betekenis en Zin aan ons leven.

Herbert van Weerdenburg