Een van de belangrijkste vaardigheden die we kunnen ontwikkelen is het vermogen om mee te bewegen. Dus om een totaal andere richting of uitkomst te accepteren, dan we eerder voor ogen hadden. Dat is helemaal niet zo eenvoudig, juist omdat we leven in een tijd waarin ons voortdurend wordt aangepraat dat we alles in ons leven zelf kunnen regisseren en beheersen. Niet alleen als het gaat om het geven van richting aan de grote lijnen maar ook in eenvoudige, alledaagse situaties.

Een paar voorbeelden. + We solliciteren op die prachtbaan en terwijl we onszelf verheugen omdat we bij de “laatste twee” zitten, kiest de werkgever alsnog voor de andere kandidaat. + We willen een afspraak maken voor onderhoud vam onze auto, bij sterke voorkeur op maandag. De monteur laat ons echter weten dat er volop ruimte is op woensdag en vrijdag, maar komende maand niet op maandag. + Of we gaan naar een winkel om 2 groene decoratiekussentjes aan te schaffen, terwijl juist die kleur niet meer op voorraad blijkt. De verkoper wijst op een andere klant, die opgewekt met de laatste groene kussens naar buiten loopt. Maar, verzekert hij, witte, grijze en paarse kussentjes zijn er nog genoeg.

Verschillend

In dit soort situaties kunnen mensen heel verschillend reageren. De een zal een sterk gevoel van frustratie ervaren, ergernis of pech. Gebeurt dat vaak en over een langere tijd, dan kan het zelfs leiden tot de innerlijke overtuiging dat Het Leven tegen hen is. “Mij wordt ook niks gegund…” of “Ik vis ook altijd achter het net!”, zijn destructieve gedachten die daar op wijzen. Een bijzonder voorbeeld hiervan was een oom van me, op wie ik erg gesteld was, en die heel z’n leven in de stad Groningen woonde. Omdat hij slecht ter been was, kwam het regelmatig voor dat hij zich in z’n auto door de alsmaar drukkere stad  haastte, om nog net voor sluitingstijd een boodschap te halen. Vroeger gaf deze vertrouwde gewoonte nauwelijks problemen. Maar naarmate de stad voller werd, ging het hem steeds moeizamer af om zich door de avondspits te wurmen.

Terwijl ik naast hem zat, was ik er getuige van hoe hij tekeer ging tegen een verkeerslicht dat op rood sprong. Uitgerekend op het moment dat hij vanuit een langzaam rijdende file de stopstreep genaderd was. Volgens hem gebeurde dit regelmatig en was deze procedure absoluut bedoeld om hem te pesten. De gemeente zat er achter, foeterde hij. Want die had ook al dwars gelegen bij het verstrekken van zijn parkeervergunning. De absurditeit van zijn inbeelding werkte op m’n lachspieren. Maar illustreert ook de tragiek van zijn geesteshouding.

Aanvaardbaar?

Het kan ook anders, zoals ik zag bij een lieve oudere vrouw, die ik goed heb gekend. In alles wat er in haar leven gebeurde zag zij de stille leiding van haar beschermgel. Waren de groene kussentjes net uitverkocht, dan ging ze blij naar huis met twee paarse. Want, redeneerde ze, paars stond bij nader inzien eigenlijk net zo mooi in haar knusse interieur. Het grote verschil tussen deze twee mensen zat in het perspectief waarmee ze keken naar wat hen overkwam. En natuurlijk in het basale vertrouwen dat wat zich ook manifesteert, altijd aanvaardbaar is. Duidelijk is dat deze vrouw een gelukkiger leven leidde.

Leren meebewegen, is vooral een kwestie van goed leren luisteren. Luisteren en kijken naar wat zich voor doet in ons leven. Het begint met neutraal observeren en leren herkennen wanneer er sprake is van een subtiele vorm van leiding, onze innerlijke stem. Want het kan even goed zijn dat we worden beheerst door angst, die zich vaak openbaart als een waarschuwende stem in ons hoofd. Onderscheid leren maken tussen die twee stemmen is van het allergrootste belang. Dus wat is het geluid van mijn ego, dat vanuit gehechtheid aan wat ik ken en heb, altijd kiest voor veiligheid als eerste optie. En wat is mijn ware innerlijke stem, die vaak zoveel zachter klinkt. Maar voort komt uit die wezenlijk andere bron. Die van vertrouwen, de bron van Liefde.

Angst of Liefde?

Alles wat zich in de kosmos voor doet, dus niet alleen op aarde, is ten diepste gebaseerd op de eeuwige dualiteit tussen Angst en Liefde. Tussen die twee grond-polariteiten loopt een dunne, denkbeeldige lijn. En ergens op die lijn bevinden we ons, in onze huidige staat van bewust-Zijn. Zowel in hoe we naar de wereld kijken die ons omringt, als in hoe we ons eigen leven zien, is het precies dit stadium van bewustzijn dat doorslaggevend is in wat – en vooral hoe we zullen ervaren. Kijken en kiezen we vanuit angst, dan zullen we ervaringen aantrekken die deze angst weerspiegelen. Waarmee de vicieuze cirkel van denken, voelen en ervaren zich hermetisch sluit. Vrijwel elke nieuwe, pijnlijke ervaring zullen we duiden als een bevestiging van wat we al dachten, of “wisten”, dat ons zou overkomen. “Niemand is meer te vertrouwen. Zie je wel…?! Ik wist het…!”

Maar het kan ook anders. We kunnen ook kiezen voor liefde. Voor vertrouwen. Vertrouwen is in essentie niets anders is dan de werking van liefde in ons denken, voelen en handelen. Dat leidt tot een innerlijk besef dat niet alles zal gaan zoals we gehoopt hadden, of zo graag gewild. Maar ook tot vertrouwen dat Het Leven soms die ene, doodlopende weg blokkeert, omdat die ons geen goeds meer bracht. Zodat we worden uitgedaagd een ander pad te nemen. Een nieuwe weg die ons meer Mens maakt. Vertrouwen ook dat het ideaalbeeld waaraan we zo gehecht waren, misschien toch niet langer houdbaar is. Omdat niets in ons leven altijd hetzelfde kan blijven. Want Mens zijn betekent per definitie open staan voor verandering. Zodat we verder kunnen groeien naar wie we werkelijk Zijn.

Anders gezegd, omdat ieder mens op weg is uiteindelijk te bloeien zoals hij of zij ten diepste bedoeld is. Tot volle bloei te komen. Alleen al daarom is het onvermijdelijk dat het oude houvast, dat ons vast houdt in het verleden, vroeg of laat verkruimelt en geen voldoening meer geeft.

Ruimte…!

Wanneer we daarop reageren met angst, raken we in een staat van mentale en emotionele verkramping. Maar als we durven leren kijken vanuit liefde en vertrouwen, ontstaat er eindelijk RUIMTE…! Ruimte voor de goddelijke Intelligentie, die meestal in stilte werkzaam is. Dat is precies het goud dat we zullen ontdekken wanneer we, doorheen de ruis van al die angsten, luisteren naar onze innerlijke Stem. Ons hogere Zelf, onze Intuïtie. Want zij is het, die ons uiteindelijk altijd een begaanbare weg wijst.

Maar er is nog een beloning. Vast staat dat het ontwikkelen van een houding waarin we leren meebewegen met wat zich voor doet, van groot belang is voor ons humeur en onze gemoedsrust. Als we eenmaal hebben geleerd te aanvaarden dat het volstrekt onmogelijk is om alles in ons leven te regisseren en beheersen, zal een grote last van ons afvallen. En ontstaat die weldadige ruimte, waarin de antwoorden waarop we wachten, zich als vanzelf ontvouwen.

Dat lukt natuurlijk niet van de ene op de andere dag. Maar het is wel een leerweg die uiteindelijk zoveel meer vervulling en acceptatie brengt in ons leven, dan die oude, verkrampte stem van ons ego.

Zoals de titel van het eerste boekje dat ik hierover ooit in handen kreeg trefzeker samenvat: ‘LIEFDE, is angst laten varen’. (*)

* LIEFDE, is angst laten varen. Uitgever Mirananda. Auteur: Gerald G. Jampolsky. Vermoedelijk alleen nog gebruikt verkrijgbaar.